بالاترین مقام یک انسان هنگام مرگ و خروج از دنیا مومن بودن است. برخی ایمان در دل ها برقرار است، و برخی دیگر میان دل ها و سینه ها عاریت و ناپایدار. (نهج البلاغه، خطبه ۱۸۹)

نشانه های ایمان

۱ «ایمان بنده راست نباشد، جز آنگاه که اعتماد او بدانچه در دست خداست بیش از اعتماد وی بدانچه در دست خود اوست بود.» (نهج البلاغه ۳۱۰) ۲ کلمه ۳۳۳ کلمات قصار ص ۴۲۰ نهج البلاغه: شادمانی مومن در رخسار اوست و اندوه وی در دلش. سینه او هر چه فراختر است و نفس وی هر چه خوارتر. برتری جستن را خوش نمی دارد، و شنواندن نیکی خود را به دیگران دشمن می شمارد. اندوهش دراز است، همتش فراز. خاموشی اش بسیار است، اوقاتش گرفتار؛ سپاسگزار است، شکیبایی پیشه است، فرو رفته در اندیشه است، نیاز خود به کس نگوید، خوی آرام دارد، راه نرمی پوید. نفس او سخت تر از سنگ خارا در راه دینداری و او خوارتر از بنده در فروتنی و بی آزاری (نهج البلاغه ص ۴۲۰)و نیز فرمود: «ایمان آن است که راستی را برگزینی که به زیان تو بود بر دروغی که تو را سود دهد، و گفتارت بر کردارت نیفزاید و چون از دیگری سخن گویی ترس از خدا در دست آید». (همان، ۴۵۸)

{…}